|
Zakładając spółkę kapitałową, ryzykujemy tylko wkład, a więc nasz majątek (pieniądze lub rzeczy), który wnosimy do spółki. Za wszelkie zobowiązania spółki kapitałowej odpowiada sama spółka i tylko od niej wierzyciele mogą dochodzić swoich roszczeń.
Choćby nawet długi spółki były większe od jej majątku, to wspólnicy nie mają obowiązku pokrywać różnicy. Spółka osobowa nie płaci podatku dochodowego. Jeśli wypracuje jakiś dochód - podatek zapłaci każdy ze wspólników, zgodnie z przyjętymi w umowie spółki zasadami udziału w zyskach. Ze spółką kapitałową jest inaczej. To ona jest płatnikiem podatku dochodowego (od osób prawnych), a jeśli po jego zapłacie zostanie jakiś zysk do podziału, to każdy ze wspólników płaci swój podatek dochodowy od swojej części zysku, czyli tak zwanej dywidendy. Z jednej strony kusi nas spółka kapitałowa i ochrona przed odpowiedzialnością osobistą, z drugiej osobowa - bo tylko raz płacimy podatek dochodowy. Spółka osobowa funkcjonuje najlepiej, gdy zakładają ją osoby naprawdę dobrze się znające i darzące zaufaniem.
Do większej działalności lepiej pasują spółki kapitałowe, które same są właścicielami nieruchomości, maszyn i samochodów, a całością zarządzają fachowcy zatrudnieni przez wspólników. Duży biznes to duże zobowiązania, przed którymi lepiej chronić majątek osobisty. Są cztery spółki osobowe - jawna, partnerska, komandytowa i komandytowo-akcyjna. Główna różnica między nimi polega na odpowiedzialności wspólników. Za zobowiązania spółki jawnej wszyscy wspólnicy odpowiadają tak samo - całym swoim majątkiem osobistym. W spółce komandytowej w pełni odpowiadają tylko komplementariusze, a więc wspólnicy, których nazwisko jest w nazwie spółki. Pozostali, tzw. komandytariusze, odpowiadają tylko do pewnej, ograniczonej wysokości tzw. sumy komandytowej określonej w umowie spółki. Tylko spółka komandytowo-akcyjna wymaga zgromadzenia minimalnego kapitału zakładowego (w wysokości 50 tys. zł.). Pozostałe spółki osobowe nie wymagają żadnej minimalnej kwofy kapitału.
Do umowy spółki cywilnej i jawnej wystarcza forma pisemna, nie ma więc kosztów notarialnych. Przy pozostałych spółkach osobowych konieczna jest umowa notarialna, której koszty zależą od wysokości wkładów. Kapitał zakładowy wymagany przy rejestracji spółki jest takim samym majątkiem spółki jak inne jej środki i tak samo może być używany w jej działalności. Po założeniu spółki kapitał staje się w istocie tylko zapisem księgowym, a realne pieniądze wpłacone przez wspólników można wydawać na wszystko, co potrzebne w biznesie. O prawdziwych rozmiarach spółki nie decyduje jej prawna forma, lecz wielkość wkładów wspólników, a później jej działalność i sukcesy gospodarcze.
źródło: Rzeczpospolita (Gazeta Prawa i Podatków), autor: Norbert Sawicki |
