e-zarządca.org

Zgodnie z art. 71a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać postanowienie nakładające na osobę, która dokonała takiej zmiany obowiązek zaprzestania użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, jakie są wymagane przy legalnej zmianie sposobu użytkowania (zob. 71 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane).

 

Po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i – w przypadku stwierdzenia jego wykonania – w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej (zob. art. 71a ust. 2 ustawy – Prawo budowlane).

W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (zob. art. 71a ust. 4 ustawy – Prawo budowlane). Stosując przepis art. 71a ustawy – Prawo budowlane, w zakresie wykonania przez zobowiązanego nałożonych obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, należy mieć na uwadze konstrukcję przepisu art. 71 ww. ustawy, zgodnie z którym legalna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ przyjmujący zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania nie wydaje decyzji administracyjnej, lecz postępuje zgodnie z zasadą tzw. milczącej zgody. Oznacza ona, że zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (zob. art. 71 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane). Zatem, podobnie jak w przypadku nielegalnej zmiany sposobu użytkowania na podstawie art. 71a ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, nie wydaje się decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu.

W związku z powyższym, konstrukcja przepisu art. 71a ustawy – Prawo budowlane polega na tym, że właściwy organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego i obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, a po stwierdzeniu jego wykonania milcząco, tj. bez wydawania aktu administracyjnego, wyraża zgodę na zmianę sposobu użytkowania obiektu.

Procedura związana z nałożeniem opłaty legalizacyjnej, jak wynika z art. 71 a ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, stanowi konsekwencję wyrażenia milczącej zgody organu nadzoru budowlanego na legalizację zmiany sposobu użytkowania obiektu. Oznacza to, że wydanie przez właściwy organ postanowienia w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej nie wpływa na (samą) legalizację zmiany sposobu użytkowania obiektu.

Postępowanie w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej, o której mowa w ww. przepisie, różni się zasadniczo od postępowania w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej w przypadku samowoli budowlanej (zob. art. 49 ustawy – Prawo budowlane). Na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, w sytuacji nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, właściwy organ wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części.

Natomiast, zgodnie z art. 71a ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, skutkiem niedokonania opłaty legalizacyjnej nie będzie wydanie aktu prawnego, lecz na podstawie przepisu art. 59g ust. 3 ww. ustawy, podjęcie przez właściwy organ czynności mających na celu jej ściągnięcie w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nieruchomość własnością małżonków