Wytyczne podczas oceny energetycznej lokalu mieszkalnego, przemysłowego i użyteczności publicznej
W Polsce wprowadza ją nowelizacja ustawy Prawo budowlane z dnia 19 września 2007 r. W owej nowelizacji zawarto wszelkie potrzebne informacje umożliwiające wprowadzenie i stosowanie dyrektywy.
Zgodnie z nią, wszystkie nowo powstające oddawane do użytku budynki oraz budynki lub lokale podlegające zbyciu lub wynajmowi podlegają certyfikacji. Oznacza to, że każdy taki budynek lub lokal musi posiadać świadectwo charakterystyki energetycznej (certyfikat), określające wielkość energii (wyrażoną w kWh/m2/rok) niezbędną do zaspokojenia różnych potrzeb związanych z użytkowaniem budynku. Dokument taki jest ważny przez 10 lat.
Ponadto, w przypadku opracowania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2, który jest zajmowany przez organy administracji publicznej lub w którym świadczone są usługi znacznej liczbie osób, jak: dworce, lotniska, muzea, hale wystawiennicze, świadectwo charakterystyki energetycznej powinno być umieszczone w widocznym miejscu w budynku.
Dokumentem prawnym dotyczącym certyfikacji jest metodologia sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej budynków. Na dziś istnieje niestety tylko projekt rozporządzenia w tej kwestii. Przedstawia on za pomocą jakich wzorów, korzystając z jakich norm, osoba uprawniona ma przygotować świadectwo. Ponadto, określa jak ma wyglądać ów dokument. Metodologia przedstawia również tzw. klasę energetyczną budynku uzależnioną od wartości współczynnika określającego zapotrzebowanie na energię na różne cele w trakcie użytkowania. W projekcie metodologii zostały określone następujące klasy energetyczne budynków:
Szczegółowe dane oraz procedury określania klasy energetycznej budynków mieszkalnych, przemysłowych i użyteczności publicznej podano w rozdziale 4.
Jednym z najważniejszych wpisów w nowelizacji ustawy Prawo budowlane jest zapis: „Świadectwo charakterystyki energetycznej zawierające nieprawdziwe informacje o wielkości energii stanowi wadę rzeczy, zmniejszającą jej wartość w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny”. Oznacza to odpowiedzialność cywilnoprawną osób sporządzających świadectwo i jednocześnie zezwala na weryfikację. Daje to szansę na zapewnienie odpowiedniej jakości przygotowywanych świadectw charakterystyki energetycznej.
